Het verhaal van...

Even voorstellen, ik ben Henriëtte Jansen.

Iedereen noemt mij voornamelijk Jet en dat is voor mij eigenlijk de naam waarop ik het snelste reageer. Ik woon samen met mijn man Bert sinds 1996 in Staphorst. Dat lijkt vreemd voor een blauwvinger maar het went heel snel en bevalt erg goed.
We hebben samen 2 zonen welke inmiddels beiden de deur uit zijn en hun eigen plek hebben gevonden met hun vrouwen. In de afgelopen jaren zijn er hele mooie maar ook hele vervelende dingen in mijn / ons leven gebeurt. Een aantal van deze ervaringen waren zo zwaar om mee om te gaan dat ik er op eigen kracht niet uit kon komen.

 

Onze jongste zoon brak zijn nek op 12 jarige leeftijd en moest een zware en risico volle operatie ondergaan en heeft en half jaar niets tot bijna niets kunnen ondernemen. Onze oudste zoon kreeg een paar jaar later een zwaar auto ongeval waarbij ook hij breuken opliep in zijn nekwervels en het ambulance personeel vreesde voor zijn leven.
Op zulke momenten weet je even niet hoe het allemaal moet en ik sloot mezelf op en onderdrukte mijn gevoel, angst en verdriet. Uiteindelijk heb ik hulp gezocht in de hulpverlening om mijn ervaringen bespreekbaar te maken en het een plek te geven. De gesprekken waren erg verhelderend en hebben mij er weer boven op geholpen.
In de gesprekken gaat het over van alles en zo kwam ook mijn liefde voor paarden aan bod. Ik heb als kind veel paard gereden en had zelfs eigen pony’s. Zo’n vijf jaar geleden ben ik weer begonnen met paardrijden maar dit bleek niet zo een groot succes voor mij. Na een harde val besefte ik mij dat ik toch bang was geworden en wilde geen risico’s lopen. Hierna ben ik definitief gestopt met paardrijden.
Mijn hulpverleenster tipte mij op het werk wat hier bij PGM wordt gedaan en rade mij aan eens te gaan kijken of het wat voor mij kon zijn. In mijn middelbare school jaren heb ik stage gelopen bij verzorgingstehuis Bloemensteijn in Hattem en het werken met mensen met een beperking gaf mij veel voldoening. Bij PGM voelde ik die zelfde voldoening en in overleg met Wil Vreugdenhil ben ik in september 2016 als vrijwilligster aan het werk gegaan.
Het is leuk en bevredigend om dit werk te doen. De blijdschap en enthousiasme die ik merk bij de cliënten welke wij met het huifbed rond rijden is verwarmend en een drijfveer om met dit werk door te gaan. Daarnaast heb ik hele fijne collega’s waarmee ik mijn werk mag uitoefenen. Het is voor mij voor het eerst dat ik vrijwilligerswerk ben gaan doen en vindt het bijzonder leuk maar zie nu ook echt de noodzaak er van in.
Ik zou het iedereen die er tijd en zin in heeft van harte willen aanraden, er zijn nooit genoeg vrijwilligers.